Lembranzas da escola

Karla

Miña nai estívome contando anécdotas e historias de cando eu era pequena.

Moitas delas de cando asistía a preescolar, pero unha destas historias, da que me acordo perfectamente ao día de hoxe, case 16 anos despois, pensei que tería que incluíla neste portfolio.

Cando tiña catro anos, eu asistía ao ‘cole dos maiores’ encantada, con miles de ilusións, con ganas de estar cos meus compañeiros e de aprender. Un día, que eu pensei que sería coma todos, algo me marcou ata o día de hoxe.

Estabamos sentados catro nenos que formabamos o equipo azul facendo unha actividade, que se mal non recordo, era pintar un debuxo das nosas familias para logo facerlle un cadro e levalo a nosa casa. Para un neno, creo que unha actividade así cóllea con máis ilusión e entusiasmo xa que, orgulloso, vai levala a ensinar aos pais e espera que ocupe un lugar privilexiado no fogar.

Nun momento da actividade, eu pedinlle un lapis de cor a un compañeiro. Non nos deixaban levantarnos da cadeira, cousa que nun neno de catro anos me parece, a parte de incomprensible, un sufrimento para os pequenos, que necesitan estar cada pouco en movemento. E por este motivo eu berreille a el para que mo deixara. Recoñezo que non é o máis adecuado berrar para pedilo, pero tamén me poño na pel da nena que era eu e que non se paraba a pensar o que está ben e está mal.

A profesora, que era moi recoñecida polos seus anos de experiencia, acercouse a min, e sen darme ningún tipo de explicación, pegoume unha labazada e castigoume nunha mesa que tiña separada de todo o mundo.

Do que máis me recordo e que sendo tan pequena eu só quería chorar polo que acababa de pasar, pero o meu orgullo impedíamo.

A explicación que miña nai lle pediu ao contarllo e que tiña un ‘mal día’ e que me tocou a min pagalas.

Creo que a violencia, tanto física como verbal é inadmisible, pero aínda máis en nenos pequenos; e moito menos xustificada é que o faga un mestre ou mestra.

Quizais un suceso tan ‘insignificante’ para esa mestra como unha labazada, para a min, e para calquera neno, pode crearlle unha serie de traumas e incluso de medos e inseguridades como a de non querer volver ir ao colexio, como foi o meu caso nas semanas posteriores.

Nada, e moito menos ninguén ten o dereito de quitarlle as gañas e ilusión a alguén de facer algo tan gratificante como é o aprender.